İzzet Keribar'ın 70 yıllık Kore fotoğrafları Seul'de sergilendi
Açılışta konuşan İzzet Keribar, 1956 yılında henüz 20 yaşındayken yedek subay olarak Güney Kore'ye gittiğini ve Türk ordusunun 7. Tugayında tercümanlık yaptığını anlattı.
Keribar, “O günlerde çektiğim fotoğrafların 70 yıl sonra gelip o topraklarda bir sergiye dönüşeceğini hayal bile edemezdim.” dedi.
Sanatçının tüm kariyerini ilk kez bir arada sunan “Kendine Ait Bir Ada”, Çıtak'ın günlük yaşama duyduğu ilgiyi, seriler hâlinde çalışma eğilimini, güçlü entelektüel birikimini, kıvrak mizahını, kendine özgü bakış açısını ve sade üslubunu ortaya koyuyor. Sergi, aynı zamanda eşi, yazar Şebnem İşigüzel’in ifadesiyle, sanatçının “bir başına, tek başına, gönüllü bir yalnızlıkla yarattığı fotoğraf dünyasını, kendine ait adası”nı izleyiciyle buluşturuyor.
“Manuel Çıtak: Kendine Ait Bir Ada” başlıklı sergi 5 Kasım 2026- 23 Mayıs 2027 tarihleri arasında İstanbul Modern Fotoğraf Galerisi’nde görülebilir.
'Mükellef', Altın Portakal'da 'en iyi belgesel': Madencinin sesi
Arda Sarıgün'ün yönetmenliğini yaptığı "Mükellef", 63'üncü Uluslararası Antalya Altın Portakal Film Festivali'nin "ulusal belgesel film kategorisi"nde "en iyi belgesel" ödülüne değer görüldü. Madencinin sesi, Antalya'dan "Mükellef" ile duyuldu.Türkiye’nin ilk kömür havzası Zonguldak’ta, 176 yıllık madencilik tarihinden bugüne kalan izlerin peşinden giden belgesel, zorunlu çalıştırma yasalarından 1991 Büyük Madenci Yürüyüşü’ne, terk edilmiş işçi kasabalarından bugün yeraltında çalışan madencilere uzanıyor. Ocaktan sofraya, facialardan dayanışmaya uzanan bir yolculuğun yansıması... Belgeselde, madencilerin yaşadığı tehlikeler yok; şakaları var, birbirleriyle olan ilişkileri var, hayalleri var, yorgunlukları var, korkuları var...
Sarıgün ile, "Mükellef"i konuştuk.
-Belgeselin esin kaynağı neydi?
Mustafa Sarıgül, Kenan Evren yaz, ara… Mustafa Sarıgül, CASA yaz, ara…
İbrahim Akyürek, 2010
İstanbul Nişantaşı’nda Bali Sanat Galerisi’nde Kenan Evren, Berç Toroser isimli ressam arkadaşıyla bir sergi açar. Şişli Belediye Başkanı Mustafa Sarıgül, Evren’i kapıda karşılar. Bir konuşma yapan Başkan, Evren’in hizmetlerini över, 6 bin liraya bir Evren tablosu alır.
16 Nisan 2003 tarihli Evrensel Gazetesi’nde Koray Karaermiş imzasıyla bu haber yer alır. Bu arada magazin, sanat, sosyete dünyasının galeriyi doldurduğunu yazmaya bile gerek yok.
Ya nasıl olur, Evren-Sarıgül ilişkisi derken araya Fehmi Işıklar düştü geçenlerde. İzmir’de Sarıgül’lü konvoya katılan eski SHP’li isimler arasında anıldı Işıklar’ın ismi.
Fehmi Işıklar 12 Eylül öncesi DİSK yöneticisiydi. Evren’den kaçarken Taksim’in göbeğinde büyük bir otelde yakalandı. Şimdi yeni ilişkiler zinciri ile yıllar sonra Sarıgül üzerinden Evren’le ilişkilenmiş oldu. Bir başka açılışta üçü birlikte olurlarsa şaşırmamaya hazır olalım.
13 yıl önce Kenan Evren’in yolu –nedense- bu kez bizim kente düşer. Valinin davetlisi olarak 11 Kasım 1997’de Zonguldak'a gelir. Deniz Kulübü’nde şerefine bir yemek verilir. 120 kişi davet edilir, “Zonguldak Sevdalıları”nın aşırı çoşkusu ile sayı 300’ü bulur. O yılların CHP yöneticisi Harun Akın da yemeğe katılır. SİP, ÖDP ve Emek Partisi, “Demokrasi Platformu’ndan bile bu yemeğe katılım var” diye yırtınırlar. Bu haber yerel Susma Gazetesi’nde yer alır. Cunta Reisi’nin yemeğine katılmak yatırımcı erkekler dünyasında ayıp, sakncalı sayılmadığı için gelen günlerde Harun Akın CHP’den milletvekili bile olur. Susma’yı yayımlayan gazeteci Bizim Bahattin de, tepesi Evren işine bulaşmış bu partiye koşa koşa gelir.
CASA işine gelince…
Gazeteci Nezih Tavlaş “CASA Olayı-Bir Alternatif Skandal Önerisi” başlıklı bir kitap yazar 1990 yılında. Sunuş’u Uğur Mumcu kaleme alır. Kitap, İspanyol CASA şirketinin askeri amaçlı Hafif Nakliye Uçakları’nın ülkemizde pazarlanmasının öyküsüdür. Öykünün içinde, dönemin SHP Milletvekili Mustafa Sarıgül de yer alır. 140 sayfalık bu kitabın tartışıldığı günlerde Mustafa Sarıgül, ben sadece iki kişiyi buluşturdum, açıklaması yapar. İlişkili isimler arasında komisyoncu Zeynel Abidin Erdem, ANAP’dan Ercan Vuralhan öne çıkar. Özal ailesi de ilişkiler içinde yer.
Dünya’nın batısında pek tutulmayan bu uçaklardan ikisi Türkiye’de düşer. 17 Mayıs 2001’de, Diyarbakır’da havalandıktan kısa bir süre sonra yere çakılan uçakta 38 asker ölür (anımsadınız mı?). Çok satışlı gazetelerin köşelerinde Nezih Tavlaş’ın kitabı ancak (kitabın çıkışından 11 yıl sonra) bu çok sayıda ölümden sonra gündeme gelir. Uçakların alım kararları ve süreci ilişkileriyle tartışılır. Emin Çölaşan, Derya Azak, Fikret Bila, Orhan Birgit köşelerinde konuyu ele alırlar.
Yıllar önce bu kitabı yakaladıkça...
Yıllar önce bu kitabı İstanbul sahaflarında yakaladıkça toplayıp toplayıp bizim kente getirdim ki, alıp alıp okunsun; benim gibi eskiler belleğini diri tutsun, ilişkilerini, yerini bilsin, vatan-millet-emperyalizm-SHP-CHP nutuklarını yemesin.
Tepesi Kenan Evren’le ilişkili, ne sağcı-ne solcu olduğu kentimizde açıklanan Sarıgül’lü yeni partinin listesinde, cuntanın 3-4 yıl içerde tuttuğu, darbelenmiş iki insan-oğlunun ismini görür gibi oldum gazetelerde. Yanılmayı çok çok istiyorum. Yoksa, bu ilişkiyi kabullenmek zor olacak. Arkada bıraktığımız tüm ölülerimizi acıtmayı kim isteyebilir ki !
Bizim gibi antenleri hep açık, tercihli saflar için memleket ilişkileri şaşırtıcı olsa da, politika dünyası eskiye inat yüzde doksan dokuz erkekler dünyasıdır. Kadınlar yardımseverlik ve ayak işlerine bakarlar bu dünyada; erkekler ise pek duygulu olurlar. Asık suratlı, az konuşan, sert pozisyonlu adamlar bülbül gibi olurlar, sosyalleşirler. Bayramlık giysili çocuklar benzeri çevrelerince fark edildiklerini bilmek isterler. Gözleriyle aranırlar… Kimi zaman sorular karşısında birden sinirlenir, partilerinin neferi olduklarını haykırırlar.
Şu taşranın politika dünyası magazin haberleri gibi de izlenebilir; kim kiminle nerede görüldü, kim kimden neden ayrıldı, kim kiminle kimi ziyaret etti. Kim kiminle kimin cenazesinde, düğününde, açılışında, kahvaltısında görüldü. Kim kiminle kimin aylık dergisinde basılı çıktı…
.webp)
Bu “çocuk adamlar"ın siyasi partileri, kent denilen altı-üstü hazinelerle dolu dev araziyi paylaşmak için tarafları ilişkilendiren, buluşturan bir sosyal kulüptür aslında. Tabandaki garibanlar da; kulübün güçlü üyelerinin kendilerini iyi, huzurlu, faydalı, vicdanlı hissetmelerini sağlayan, ellerinden tutulacak sosyal noktacıklardır, Onlar karıncalar kadar çokturlar. Bu karıncalar bana hep, içeriği birbirini tamamlayan üç kitabı ülkemizde de yayımlanan Arno Gruen’in şu derin cümlesini aklıma getirir: “Tuhaf olan, insanların, aslında kendilerini aşağılıyanlara karşı gösterdiği hayranlıktır.”
Asıl aydınlanma kendimizden başlayarak bu derin tuhaflığı sorguladığımız, yorumladığımız zaman başlayacak.
Sonrası kolay, çünkü bu tür sosyal terapi karıncalara özgüven olarak dönecek. Arazilerin en güzeline sahip, cumhuriyet, emek ve acı yorgunu bu kentin karıncaları, siyasetin bu “çocuk adamları”nın şımarıkca önlerinde topladıkları devlet yapımı pahalı oyuncakları aralarında paylaşıp kendi dayanışmaları için koşturacak.
2010 , Zonguldakbilgi
Altın Portakal’da Zonguldak İmzası: “Mükellef” Belgeseline En İyi Film Ödülü
Yönetmenliğini Arda Sarıgün’ün, görüntü yönetmenliğini Mehmet Erkmen’in üstlendiği “Mükellef” belgeseli, 63. Uluslararası Antalya Altın Portakal Film Festivali’nde En İyi Belgesel Film Ödülü’nün sahibi oldu. Film, Zonguldak’ın zorunlu çalışma (mükellefiyet) dönemini ve madencilikle yoğrulan toplumsal hafızasını beyaz perdeye taşıyor.
Araba çılgınlığına dair…
Başlarda araba bir zenginlik, lüks ve “özgürlük” aracı sayılıyordu ve küçük bir ayrıcalıklı azınlığın oyuncağıydı… Reel ücretlerin yükselmesi ve üretim maliyetlerindeki düşüşün de etkisiyle, araba kullanımı arttı. Ford T model arabanın “mucidi” Henry Ford’un 1908 yılında “The automobile for everybody” (herkese bir araba) sloganını ve vaadini ortaya attığı dönem sonrasında otomobil (araba) kullanımındaki artış hızlandı. Nitekim 1907’de trafikteki araba sayısı 25.000 iken, 1914’de 500.000’e, İkinci Dünya Savaşı öncesinde 50 milyona, 1975’de 300 milyona yükseldi… Ve 2007’de 900 milyonu, 2015’de 1 milyar sınırını aşmıştı… Geçen yıl (2025) 73 milyon binek araç (araba), kamyon, otobüs ve ticari araçlarla birlikte 94,4 milyon araç üretildi… Bugün dünyada 1,6- 1,7 milyar civarında araç var… Bu tam bir skandal… En çok arabanın olduğu ABD’de 1000 kişiye 844 motorlu araç düşüyor… Eğer Hindistan’da da kişi başına aynı oranda araba düşseydi, dünya çoktan yaşanamaz bir yer haline gelirdi…
Ortalama büyüklükte bir araba üretmek için ağılığının 2 katı kadar petrol ve 300.000 litre su harcamak gerekiyor. Aynı şekilde ağırlığının 20 katı hammadde kullanılıyor… Mesela 1.5 ton ağırlığında bir araba üretmek için 30 ton hammadde gerekiyor…
İyide o arabalar gökten yağmur gibi yere düşmüyor… Bir araba üretmek için demir, çelik, alüminyum, bakır, plastik, kauçuk, enerji, su… kullanılıyor… Onca araç için devasa yollar, otoyollar, köprüler, tüneller, otoparklar… inşa etmek gerekiyor… Elektrikli araba bataryası için ekstra elementler, lityum, nikel, grafit, manganez, fosfor gerekiyor…
İnsanı arabayla, yükü kamyonla (TIR’la) taşımanın esas olduğu mevcut ulaşım sistemi, hem arzulanır ve hem de sürdürülebilir değil, zira insanî, sosyal ve ekolojik sorunlar yaratıyor ve bunları azdırıyor, dolayısıyla sürdürülebilir değil… Artık tam bir yıkım aracına dönüşmüş bulunuyor… Oysa tren bireysel ve toplumsal açıdan daha ucuz, daha az çevre sorunu yaratıyor… Tren, metro, hafif tren, tramvay, otobüs, troleybüs, vapur, bisiklet hem daha ucuz ve hem de daha sağlıklı… O zaman sürekli yeni otoyol, köprü, tünel, alt ve üst geçit inşa etmeye gerek kalmaz, arabanın kent alanının önemli bir bölümünü kapsaması engellenir… Zira, yollar, kaldırımlar, sokaklar arabalar tarafından işgal edilmiş durumda… Aslında sokakların, kaldırımların, yolların arabalar tarafından işgal edilmesi kent yaşamının ölmesi demektir. Zira, sokağı olmayan bir kent, artık kent olmaktan çıkmıştır… Zira sokaklar tehlikeli hale geldiğinde, kaldırımlar araba park yeri haline geldiğinde, çocuklar nerede oynayacak, nerede büyüyecek, nasıl sosyalleşecek? Bebek arabaları nerede sürülecek? Oysa sokaklar vazgeçilmez bir yaşam ve sosyalleşme mekânıdır…
Esasen 70-80 kilo ağırlığında bir insanı, 1,5 -2 ton ağırlığında bir araçla taşımak size mantıklı geliyor mu? Arabalar 5 kişiyi taşıyacak şekilde üretiliyor ama ekseri 1 kişi taşınıyor… Üstelik bir arabanın üretilmesinden hurdaya çıktığı zamanın %95’i parkta geçiyor (atıl kalıyor…) Kullanım süresi sadece %5 civarında… Elbette bu araba üretilmesin demek değil… Kamu ulaşımını destekleyecek kadar üretilmesinde bir sakınca yok…
Fikret Başkaya Özgür Üniversite
.jpg)
BÜFOK Bülten - 30 Ekim 2026
Portfolyo İncelemesi: Birgit Jürgenssen, Kuş Bakışı: Analog Su Altı Fotoğrafçılığı, Baskı Teknikleri - Wet Plate, Ambrotype & Tintype ve çok daha fazlası...
.jpg)
Fotoğraf/Film Günleri'nin ilk filmi Oliver! Müzikali
27'inci yılına giren Sergi Odası (Zonguldak), bu yılın Kasım ve Aralık aylarında Fotoğraf/Film Günleri'nin Üçüncüsünü başlatacak.
İki ay boyunca bir dizi sergi, gösteri, toplantı Sergi Odası'na konuk olacak.
Bu arada Kasım ayının ilk iki haftasının kesinleşen programı açıklandı.
3 Kasım Salı günü Oliver! Müzikali (Carol Reed) ile başlayacak film gösterileri şöyle devam edecek. 10 Kasım Ara Güler (Nebil Özgentürk), Miss Austen Pişmanlıklar (Jeremy Lovering), 17 Kasım Salı günü Annie Leibovitz Objektiften Yansıyan Yaşam (Barbara Leibovitz), Van Gogh Sarısı (Serkan Koç) gösterilecek.
Hazırlanan programda filmler beş konu başlığı altında (Sanatçı Yaşamları, Fotoğrafçılar, Balkanlar, Edebiyat Uyarlamaları, Bizim Kentin Filmleri) toplanıyor.
Ayın ilk günlerinde iki sergi ile etkinlikler devam edecek. 4 Kasım'da Burhan (Burhan Solukçu Albümü Karikatürleri) masa üstü sunumunda yer alırken, 10 Kasım'da 70'li Yıllar/Bir Kesit fotoğraf sergisi ziyaretçilere sunulacak. Kemal Türkler'in anısına hazırlanan bu sergi bir ay boyunca açık kalacak. Sergi, T. Maden İş Sendikası fotoğrafçılarının çalışmalarından oluşuyor.
İlki 2024'de gerçekleşen Fotoğraf/Film Günleri, Britanya (İngiltere) kömür işçilerinin 84/85 uzun grevinin 40'ıncı, Karaelmas kömür havzası maden işçilerinin 90/91 uzun grevinin 34. yılı nedeniyle hazırlandı.
Bu yılın programı Zonguldak kent yaşamını belgeleyen fotoğrafçı Mustafa Eyriboyun ve yakın tarihte hayata veda eden fotoğrafçı Martin Parr anısına adandı.
https://67foto-film.blogspot.com/
E: 67sergi@gmail.com T : 0552 331 3847
SİNEMA, EDEBİYAT VE SANAT BİR ARADA
Kasım ayı boyunca gerçekleştirilecek gösterimlerde edebiyat uyarlamaları, sanatçıların yaşamları ve fotoğraf dünyasının önemli isimlerini konu alan belgeseller öne çıkacak.
Programda Sıradan İnsanlar, 1984 ve Jane Austen Pişmanlıklar gibi yapımların yanı sıra fotoğraf sanatının önemli temsilcilerini odağına alan Ara Güler, Annie Leibovitz ve James Nachtwey belgeselleri de yer alacak. Sanat başlığı altında ise Van Gogh Sarısı izleyicilerle buluşacak.
Toplumsal belleğe odaklanan seçkide, Balkanlar’daki tarihsel ve toplumsal meselelere ışık tutan Sınırlar Arasında (Bosna'da Derebeylik Var!) adlı yapım da bulunuyor.
Farklı anlatım biçimlerini bir araya getiren program, izleyicilere yalnızca film izleme fırsatı sunmakla kalmayacak; fotoğraf, sanat, edebiyat ve toplumsal tarih üzerine düşünmek için de bir alan oluşturacak.
.jpg)
.png)
